Nu is Jezus echt te ver gegaan. Je voelt de spanning opbouwen in dit gesprek. De joden met wie Hij spreekt, begrijpen werkelijk niet hoe Hij zulke dingen kan zeggen. Hij maakt zichzelf gelijk aan God en hij noemt hen kinderen van de duivel. Hij zegt dat Abraham Hem al gezien heeft en Hij komt nog niet eens in de buurt van de 50 jaar. Ze pakken hun stenen en willen Hem doden, maar Jezus verdwijnt onopgemerkt uit hun midden.
Wat leer ik over Jezus?
Misschien wel het laatste wat we lazen. Jezus verdwijnt onopgemerkt uit hun bidden. Op een bepaalde manier is Jezus ongrijpbaar. Hier in dit verhaal letterlijk. Ze kunnen Hem niet stenigen. Maar ook figuurlijk. Ze snappen niet wie Hij is. Wat misschien wel voortkomt uit dat ze niet snappen wie ze zelf zijn. Ze noemen zich kinderen van Abraham en denken daarmee 'binnen' te zijn, maar ze zijn verder verwijderd van het koninkrijk dan ooit.
Wat heb ik daaraan?
In ieder geval een ernstige waarschuwing. Dit stukje stelt mij de vraag hoe ik Jezus benader. Als zondaar die de zoon van de Vader ontmoet, of als zelf-gerechtvaardigde: ik bewerk mijn eigen redding, ten diepste heb ik de Zoon van de Vader niet nodig.
Jezus waarschuwt hier de mensen uit de 'innercirkel', de mensen uit de kerk, zeg maar. Niet de mensen die het misschien niet hadden kunnen weten, maar de mensen die de schriften kennen en leven volgens die regels.
Niet een waarschuwing om zo maar naast mij neer te leggen.
Johannes 8:36: "Dus wanneer de Zoon u vrij zal maken, zult u werkelijk vrij zijn."
Mathea Bikker
Morgen lezen we Johannes 9:1-17
Geen opmerkingen:
Een reactie posten